Képlé Jarikan

Iki critané wong lagi puyeng, golèk idhé nganti diréwangi grèsèk-grèsèk tetep ora nemu. Ya, wis piye manèh, dhasaré polo ngeres, apa manèh wanci udan. Crita boroké liyan waé, ya… Bengi iki, aku crita képlé utawa lonthé jarikan. (Wong-wong FPI tulung aja crèwèt, jalaran crita iki bisa dadi kaca brenggala, kanggo pangilon kanggo kowé kabèh)

Crita sing kaping sepisan, babagan kenya sekéca utawa lonthé jarikan. Aja gumun, Kutha Sala pancèn komplit, jangkep babagan donya peteng-peteng kaya mangkéné. Ora mbiyèn, ora saiki, padha waé. Sing ‘réndan’ utawa kéré dandan waé payu, apa manèh sing isih nom-noman lan bocah-bocah jembagar.

Sanajan tuwa, waton ora ompong péyot, tetep waé ana sing karem. Ana waé pelanggan sing kerep mampir, paribasan kaya duwé girik abonemèn. Kancaku, umpamané, gelem rekasa, nganti diréwangi klayaban tekan Kebakkramat ing sisih wétan Kutha Sala kanggo golèh kenya sekéca sing jarikan. Éksotis tetembungané.

“Yèn sing nganggo rok mini utawa kaos yukènsi (you can see), wis ora ngangeni, ora njalari endhas mumet. Nèng mal mesthi akèh wong pamèr awak kaya ngono kuwi, mula wis ora greng babar pisan,” ujaré.

Dhasar sableng!

Kosok balèné, ora tuwa ora anom, wanita sing isih gelem nyandhang nganggo jarik lan kemben, jaréné luwih nyenengaké. “Racaké pancèn wong-wong sing wis setengah tuwa sing gelem nyandhang lawasan ngono kuwi. Nanging nyenengaké, jalaran gemati lan telatèn. Apa manèh yèn rambuté dawa digelung tanpa cemara. Hmmm… Sala pancèn top!” mangkono sesorahé kancaku sing dakanggep édan mau.

Crita kaping loro, ana kanca wartawan sing duwé crita rada béda. Jaré ana jéndral, sing nalika isih nduwé lungguhan kepénak mbiyèn, sabané ya mung nèng cedhak Pasar Dépok, yaiku pasar manuk ing sawétané Manahan. Ana ing cedhak pasar manuk mau, Pak Jéndral duwé lengganan mbok-mbok STW utawa umur setengah tuwa.

Saben arep tindak Sala, utusané Pak Jéndral mesthi wis ndhisiki, banjur meseni supaya mbak-mbak (eh, mbok-mbok) mau ora lunga, lan ora nampa dhayoh liya. Pokoké, sasuwéné Pak Jéndral ana Sala, dhèwèké dipanjer, nglayani Pak Jéndral.

“Kamangka, bojoné Pak Jéndral kuwi ayu kinyis-kinyis, tur wangi, lho,” ujaré kancaku sing wartawan mau.

“Lha piyé manèh, pancèn wong urip iku warna-warni, nganti kasukan waé ya anèh-anèh. Ora mokal yèn tuwèkan waé ya tetep payu. Aja-aja, pancèn iku adilé Gusti andum rejeki,” aku nyaut sakecandhaké.

Kancaku manggut-manggut. Gumun setaun, nanging bisa nglengganani. Sing jenengé fantasi pancèn ora bisa diwatesi. Apa manèh priyayi kutha, kaya wong gedhéan kaya Pak Jéndral sing wis kulina saba mrana-mrana, paribasan wis mblenger weruh sing modhèl apa waé.

Aku uga banjur kèlingan critané wong tuwa-tuwa mbiyèn, menawa ana alun-alun kidul cedhak Pasar Gading kana, mbiyèn uga ana ‘kursus’ rusuh-rusuhan kanggo cah cilik-cilik. Nganti tumekané taun 80-an, akèh lonthé réndan dodolan ngècèr marang bocah cilik-cilik, nuduhaké anuné kanthi bayaran satus rupiyah kanggo rèk jres siji. Sakjrèsan satus, kanggo madhangi anune. Yèn korèk wis matèk, ya wis rampung. Yèn isih kepingin weruh, tuku manèh sakler mbaka sakler. Édan, ya?

Ya kayaa ngono kuwi sing diarani pepak-pepaké donya. Ana apik ana ala, ana becik ana rusak-rusakan. Hahaha… Wis, ah, cukup seméné dhisik waé.