Pak Ahok Njalari Semruweng

Wis pirang-pirang minggu, berita koran, tivi lan kabar kang sliweran lumantar Internèt mung marakké muring. Akèh wong pinter ujug-ujug dadi pekok. Ora sithik wong sing asliné longa-longo saknalika macak pinter sanajan tetep kétok bodhoné. Pak Basuki klebu sing paling kerep disilih adeg-adegé, kanggo pancatan misuh jalaran bakal keganggu panguripané.

Priyayi kang njalari wong akèh padha semruweng, yaiku priyayi kang kondhang sinapa Ahok. Gara-gara nuku lemah Rumah Sakit Sumber Waras, akèh wong sing polah tingkahé dadi kaya wong ora waras. Babar blas ora duwé isin, muni sakepénak udelé, kakèhan alesan kaya-kaya wong sakdonya bodho kabèh, dianggep ora ngerti lor-kidul, dikira mati rasa. Kaya déné Pak Ketua BPK sing wis cetha wéla-wéla konangan nyimpen bandha neng Panama isih wani sélak ngomong ora ana transaksi.

Saumpama dianggep bener ora ana transaksi awit didaftarké taun 2010, lha kira-kira apa anggoné ngedegaké perusahaan ana Panama ora nganggo setor modhal? Saumpama nganggo setor modhal, lha apa ya mung cukup sepuluh yuta utawa satus yuta? Lumrahé dhuwité milyatan. Lha yèn milyatan dhuwité sing didhelikaké ana Panama, kira-kira asal-usulé dhuwit saka ngendi? Jumbuh apa ora yèn dicocokaké karo gaji resminé, embuh nalika dadi anggota DPR, Ketua BPK lan liya’liyané??? Continue reading

Gayeng lan Regeng ing KopdarBlogger

Jan-jané, #kopdarblogger wingi kaé niyaté mung kanggo kumpulan ngrembug rencana nguripké komunitas, khushushon komunitas blogger. Pesertané, ya mung kanca-kanca wakil komunitas blogger saka Ponorogo, Malang, Suroboyo, Meduro lan Ngayogyakarto. Kira-kira ya mung wong sepuluh luwih sithik.

Cerita tentang difabiitas oleh Jaka Balung. Supaya teman-teman peseerta kopdar blogger lebih melek dan mengerti tentang dunia difabilitas di sekitarnya.

Cerita tentang difabiitas oleh Jaka Balung. Supaya teman-teman peseerta kopdar blogger lebih melek dan mengerti tentang dunia difabilitas di sekitarnya.k

Nanging, bareng dipikir-pikir manèh, kok sajaké bakal gayeng yèn digawé rada gedhé, ngundang wong akèh sisan. Ngiras-ngirus temu kangen kanca-kanca lawas saka pirang-pirang kutha, mumpung ana perusahaan sing gelem ngragadi. Ndilalahé, perusahaan iku ya duwé karep padha, pingin meruhi kahanan komunitas blogger ing Indonesia.

Cekaké, sawisé dirembug pisan-pindho, mathuk! Padha karepé lan bisa nampa angen-angenku nguripaké manèh komunitas blogger sing wis sauntara wektu ora katon gregeté. Sepisanan aku nelpun Sam Ardi, sesepuh komunitas BloggerNgalam. Sabanjuré aku nelpuni kanca-kanca, kayata Itsnain lan Slamet Widodo (Meduro), Agus Mulyadi (Magelang), Jidat (Ponorogo/Madiun), Didik (Bojonegoro), Estiko (Banyumas) lan kanca-kanca Yogya: Kang Lantip, Iqbal, Gotrek, lan liya-liyané.

Dipikir karo mlaku, karepé tambah akèh, sangsaya werna-werna. Bakuné, piyé carané nganakaké kopdar sing gayeng, nyenengaké, lan bisa kangen-kangenan. Sebabé, blogger iku racaké wong-wong mardika, orang-orang bebas, sing ora bisa didhikté kudu ngéné utawa ora olèh ngana. Aku banjur kèlingan omahé Kang Hasan ing Segoro Gunung. Papané apik, pemandhangané uga ciamik. Yèn kanca-kanca bisa nglumpuk nèng kana, dijamin ora bakal bisa lunga adoh ninggalaké papan pertemuan. Apa manèh, papané èdi pèni, njalari wong sing teka kana ora bakal pingin menyat, apa maèh yèn nganti kabegjan meruhi éndahé langit nalika ngancik wayah Maghrib.

É, lha kok ndilalah kesaníng Allah, aku kok ya ketemu Kang Hasan neng Bandara Panasan nalika padha-padha arep lunga menyang Jakarta. Saknalika aku nembung nyilih omahé, lan ndilalah langsung diparengaké. Ya alhamdulillah….

Ora let suwé, aku dolan menyang Segoro Gunung, motrèt-motrèt banjur dipamèraké kanca-kanca sing bakal dak undang mèlu kopdar. Bener feeling-ku: kabèh kemecer! Akèh sing pingin mèlu, lan kepeksa kudu ditolak jalaran pinginé ora usah akèh-akèh sing mèlu supaya  temu kangené bisa marem, tur ora ngrekasakaké aku sakanca sing bakal ngladèni para tamu. Niyaté ngundang wong 50, jebul wusanané sing ndaftar lan kecathet dadi panitia nganti 90 wong. Waduh!!! Continue reading

Donya Kudu Tambah Padhang

Coblosan milih wakil rakyat wis purna, sing menang uga wis cetha. Donya dadi padhang manèh. Wit-witan nèng pinggir dalan lan warung-warung mangan wis ora diregedi kanthi foto-foto calon legislatif sing butuh dikenal lan pingin dipilih. Saiki wanciné ngentèni kiprahé priyayi-priyayi sing wing kepilih lan duwé kursi lungguhan ing DPRD Kabupatèn/Kota, Provinsi lan DPR RI: bakal lali marang janji utawa sengkut tandang gawé dandani nagari.

Cara bodhoné, rakyat wis padha nggraita, mbésuké para wakil rakyat uga bakal lali, kaya déné sing wingi-wingi. Lali ngrumat konstituèn utawa para pamilih, lali dandan-dandan kahanan sing saya suwé sangsaya ora cetha. Korupsi ana ing sadhéngah papan kantor pemerintahan, nanging lègislatoré ora nggunakaké wewenangé kanggo ngontrol anggaran, nanging malah kepara mèlu bancakan, nganthongi dum-duman.

Anggaran kanggo resès, umpamané, isih akèh sing digunakaké kanggo njejegaké uripé dhéwé-dhéwé. Gawé omah gedhong magrong-magrong, kamangka sing diwakili uripé isih mbentoyong. Tuku montor alus kamangka dalan-dalan ing désa lan kutha ora mundhak alus. Kamangka, anané resès iku supaya para anggota déwan kang minulya bisa ketemu langsung karo rakyaté, supaya bisa ngrungokaké uneg-uneg lan kepinginané kanggo kabecikan uripé, saéngga banjur bisa dadi sangu nalika rapat-rapat nentokaké kawicaksanan. Mulané, resèsé dibandhani nganggo dhuwit APBN/APBD.

Mesthiné, para anggota déwan kang minulya wis ora perlu golèk-golèk, kaya sing dicritakaké salah sawijiné bupati ing Jawa Tengah.

“Negara iki tambah rusak lan cepet ambruk yèn cara nyambut gawéné wong-wong DPR isih kaya ngéné iki. Mosok yèn ora ditemoni, wilayahku ora kumanan proyèk-proyèk pembangunan. Ya, yèn mung ketemu kanthi ngopi-ngopi banjur rampung perkarané, lha iki kudu nyepakaké dhuwit puluhan nganti atusan yuta, jé. Iki rak padha waé aku kudu mèlu maling, wong ora ana anggaran kanggo nyogok ngono kuwi?” ujaré Pak Bupati.

“Lha cara panjenengan ngrampungi golèk sangu piye, Pak?” pitakonku.

“Ya bisané sambat Sèkda supaya dirigenké, banjur suk yèn proyèké mudhun, dicoplokké kanggo nutup dhuwit mau…,” ujaré Pak Bupati.

Aku mung bisa kukur-kukur bathuk. Ngendikané Pak Bupati iku jumbuh karo critané sawijiné anggota DPR RI sing nyritakaké bola-bali ngawal proyèk pembangunan dalan, jembatan lan sapanunggalané ing tlatah pemilihané utawa Dapil. Pak DPR iku ngendika marang tim suksèsé sadurungé coblosan, menawa Désa Anu ing Kabupatèn Kaé wis olèh proyèk kang diperjuangaké dhèwèké, mula Pak Lurahé kudu ditemoni supaya menangaké dhèwèké supaya palungguhané ing Senayan ora ucul.

Nalika wis kepilih dadi wakil rakyat, kuduné bali menyang tembung ‘wakil rakyat’, yaiku wakilé rakyat kang manéka warna aspirasi politiké. Ora kena wakil rakyat mung mikir pamilihé sing sak partai thok, nanging kabèh warga, utamané saka Depil-é dhéwé-dhéwé. Yèn kabèh wakil rakyat bisa duwé laku becik kaya mangkono, dakkira rakyat kabèh bakal ayem, tentrem, ora rumangsa dibéda-bédakaké.

Wis wanciné, jaman réformasi ora rusak manèh kaya wingi-wingi, sing jebulé akèh pawongan sing tumindaké mung dadi ngambakaké jagad korupsi. Yèn para wakil rakyaté kabèh bisa tumindak bener lan pener, ora nalisir saka angger-angger, sing arané aparat birokrasi ora bakal wani-wani tumindak korupsi. Sedulur gubernur, keluwarga walikota utawa adhiné bupati uga ora bakal lanyo-lanyo ngekep proyèk, yèn lègislatifé uga ora kemaruk dum-duman.

Jaman édan kudu énggal dipungkasi. Apa manèh yèn mbesuké negara iki dipimpin presidèn sing ora dhemen korupsi, sregep nyambut gawé lan resik uripé, lair kalawan batiné. Bakal klop, nyambung, nalika presidèné apik bisa nyambut gawé bareng anggota legislatifé sing uga becik. Yèn lembaga èksekutif lan legislatif padha diisi priyayi-priyayi becik lan resik, sing arané punggawa yudikatif uga dadi ngati-ati lan wedi tumindak culika.

Nanging, kabeh iku tangèh dadi kasunyatan menawa rakyat, ya kita kabèh ora bisa njaga lan ngawal kabecikan iku mau. Carané jan-jané gampang waé. Saumpamané ana tangga kang dadi pegawai pemerintah utawa anggota DPR(D) ujug-ujug katon sugih, dhal-dhel mbangun utawa tuku omah lan mipik montor alus kinyis-kinyis, beciké ditelisik asal-usulé bandhané. Yèn konangan culika, beciké disekèng, disirik srawungé. Racaké, wong-wong sing dhemen korupsi ora duwé rumangsa dosa amarga tangga lan seduluré isih paring kinurmatan, kayata didadèkaké among tamu, diaturi pasrah temantèen lan sapanunggalané.

Saliyané iku, yèn sing ngasak iku wakil rakyat, beciké dititèni, suk manèh ora usah dipilih nalika coblosan calèg. Yèn ora ngono, ora bakal kapok, sebab isih padha rumangsa becik uripé, pranyata isih tinampa becik déning tangga-tanggané.

Becik kanggo pangéling-éling ngendikané Pak Bupati siji iki, “Yèn aku ora éguh ngliyerké dhuwit, rakyatku ora kumanan pembangunan. Nanging yèn aku kudu tumindak mangkono terus-terusan, aku ki ya menungsa lumrah sing  duwé lali lan during mesthi bisa éndha saka pagodhan. Yèn legislatif-é becik, pembangunan bakal apik lan wong-wong kaya aku ora kudu uthak-uthik dhuwit sithik.”

“Donya iki kudu tambah padhang. Indonésia kudu sangsaya maju, kanthi cara rakyat kabèh kudu mèlu-mèlu, gelem njaga kabecikan. Yèn weruh wakil rakyat lan pejabat nalingsir saka angger-angger, ya kudu diwanèni. Yèn perlu dilapuraké marang polisi utawa kejaksaan,” pungkasé Pak Bupati.

Wédangan

Seratan iki wis kapacak ing ariwarti Suara Merdeka, Selasa Legi, 11 Februari 2014

Nembé setaun ora mulih nèng Sala, Kang Slamet ngaku gumun meruhi akèhé warung hik utawa wédangan. Ora mung nèng pinggir dalan, ing satengahé kampung malah bisa luwih saka loro cacahé. Sing njalari Kang Slamet sangsaya gumun, saiki malah akèh papan kanggo wedangan kang binangun kanthi dhuwit ora cilik, dudu jut-jutan, nanging malah èm-èman. Ora cukup puluhan yuta, nanging malah kepara ana sing nyedhot dhuwit milyatan.

“Lha yèn bukak usaha wédangan waé nganti ngetokaké modhal milyatan, apa ya bakal bali dhuwité ya, Lik?” ujaré Kang Slamet marang Pakdhé Pur, bakulé wédangan grobagan.

“Ya embuh. Aku durung bisa mbayangké sepira akèh cacahé dluwang dhuwit sakmilyat. Nanging, aku positip waé mikiré. Anané papan wédangan larang-larang kuwi mratélakaké menawa wédangan wis munggah kelasé,” jawabé Pakdhé Pur. “Nyatané ya laris, akèh sing ngiras kanthi rombongan. Tur manèh, klumpukané dhuwit pajek usahané malah bisa kanggo mbangun kutha.”

“Édan ya, Dhé, usahané wong cilik pribasané kaya dirayah déning wong-wong sing duwé modhal gedhé. Lha sukmbèn wong cilik komanan apa, no?” celathuné Kang Slamet.

“Rejeki iku wis ana sing ngatur. Kaya déné tanduran lombok wis ana sing ngecèt, dadi ora perlu sumelang kélangan sandhang-pangan. Tur manèh, sing kuwat jajan larang saben dina, ki rak ya wong sing dhuwité akèh, ta? Tukang parkir bakal keduman, buruh ladèn wédang ya kumanan rejekiné saka usaha bakulan wédang.”

Kang Slamet kukur-kukur sirahé. Sinambi nyawang hènpun-é, dhèwèké nyimak rupané Pakdhé Pur. “Tèhku dijogi manèh, Dhé,” ujaré Kang Slamet kanthi ngulungaké gelasé.

“Bares-barèsan waé, Dhé. Jan-jané sampéyan ki apa ora kewedèn awit anané wédangan sing saiki ngembyah nèng Kutha Sala? Saingan tambah akèh, mesthiné rejeki sing kuduné didum wong sithik dadi didum kanggo wong akèh? Rak ya mung dadi tithik olèh-olèhané, ta?” Kang Slamet mbacutaké ngudhari uneg-unegé.

“Ngapa ndadak gigrik. Kanggoku, iku malah apik tumrapé bakul. Dadi kudu pinter-pinter anggoné nggulawentah usahané. Piyé carané bisa nambah lengganan lan bisa njaga lengganan lawasé tetep bali manèh, ora ucul. Nanging, sanajan mangkono, wong pindhah-pindhah papan wédangan iku lumrah sebab antarané wédangan siji lan sijiné mesthi duwé panganan utawa ombèn-ombèn sing dadi ciriné, sing ora ana kembarané,” ujaré Pakdhé Pur.

Pakdhé Pur banjur mbacutaké dongègané. Ujaré, nalika Kutha Sala sangsaya ramé sinaba dhayoh utawa turis saka kutha lan negara liya, wédangan uga kumanan dadi paran jujugan kaya déné warung-warung soto, selat, pecel lan sapanunggalané. Rèstoran-rèstoran gedhé lan hotèl méwah malah uga katut mèlu-mèlu nyedhiani panganan lan dedhaharan sing dadi ciriné kulinèr Sala.

Hotèl uga merlokaké nyegat lungané tamu sing nginep, supaya ora usah rekasa-rekasa golèk kulinèr Sala ing njaban hotel, ing pangajab dhuwité tetep mubeng ing papan penginepan. Sing mangkono iku mujudaké tanggap sasmitané pawongan sing nggulawentah usaha jasa penginepan ngadhepi kahanan pasar lan trèn seléra tamu.

Papan wédangan larang lan sing larang banget karana méwahé, nyatané uga diperlokaké jalaran seléra konsumèn saiki tambah pepak lan rumit. Ana sing pingin banget dolan nèng wédangan, nanging waniné ngombé legi menawa ana gula dièt utawa gula ‘rendah kalori’. Biyasané jalaran penyakité rada akèh, mula kudu nyingkiri gula tebu.

Ana uga jinisé pawongan sing gampang risi nyawang laler, mula mbutuhaké papan wédangan sing bisa njamin higiene panganan sing didhasaraké. Sing kaya mangkéné, mesthiné dadi kawigatèné para bakul wédangan saliyané nyawisi panganan lan unjukan sing pepak supaya ora mbalèkaké sapa waé sing pingin jajan.

“Lha yèn ana papan wédangan sing kudu mbayar dhisik ing kasir sadurungé lungguh ngana kaé, apa ya mungguh ta, Pakdhé? Rasané kok piyééé…, ngono,” ujaré Kang Slamet.

“Halah, Met. Kowé ki pancèn kurang piknik. Kaya ngono kuwi wis lumrah ing jaman saiki. Luwih praktis, tur ora bakal salah étung. Priyayi kutha saiki wis kulina ngono kuwi. Nèng rèstoran sajroné mal, utawa papan-papan ngopi saiki ya ngono kuwi,” sumauré Pakdhé Pur.

“Lha, tapi, Dhé, rasané kok bakulé dadi ora percaya marang tamuné. Yèn aku kok ora mathuk. Kanggoku, wédangan ki lumrahé ya aba dhisik, nambah ngombé utawa panganan ya kari mbengoki bakulé, mengko yèn wis arep mulih nembé étungan. Prinsip saling percaya iku wis dadi ciriné wong Sala, mliginé bakul wédangan,” ujaré Slamet.

“Wah, dak kira ora perlu kadohan mikir tekan kono, Met. Jaman saiki pancèn wis owah, akèh wong sing mulai luwih praktis lan pragmatis uripé. Arep mbayar kèri apa mbayar dhisik ora perlu dimasalahaké. Bakul wédangan milih sistem kaya mengkono uga karana kahanan, tuntutan pasar utawa konsumen. Lumrah iku,” ujaré Pakdhé Pur.

“Ora, ning wédangan larang-larang ki apa payu ya, Dhé?” pitakoné Kang Slamet.

“Lha ya mesthi payuné. Nyatané ya ora ana sing kukut ngono, lho! Tegesé, sing mbutuhaké ya isih ana lan akèh. Sing kelas rakyat, nyatané ya disaba wakil rakyat, penggedhé lan sapanunggalané. Nyawiji ing kono, akèh tukang bécak lan buruh uga jajan ing papan sing padha. Ya ngono kuwi sing diarani rejeki iku ana nèng ngendi papan. Nyatané, sèwu luwih cacahé wédangan ing Kutha Sala sing mbayar rètribusi saéngga dhuwité nglumpuk bisa kanggo ngapikaké kutha. Aja gumunan ngono ta, Met,” ujaré Pakdhé Pur.

 

Jaréné Pénak Jaman Soeharto…

Ora mung awujud rerasan, jaré uripé wong Indonesia iku luwih kepénak jaman Soeharto. Nanging saiki wis sumebar kanthi mloho, cetha wéla-wéla, tinulis ana bak truk, sablonan kaos oblong utawa poster. “Isih penak jamanku, ta?” Mangkono ukarané sing karaketaké karo gambar Soeharto mèsem, mèmper karo gambar Bapak Pembangunan ing dhuwit sèket ewunan jaman reformasi biyèn.

Dalan krowak ing kidul Gapura Gladag, Sala

Seminggu kepungkur, aku olèh tetembungan sepélé, nanging bener yèn dinalar. Pak Hardjito, sopir taksi sing dakséwa, ngrasani yèn pemerintahan kèri-kèri iki ora bisa ngrumat dalan utawa lurung, apa manèh nggawé dalan anyar. “Mang titèni, Mas, pundi mergi  énggal ingkang kabangun dèning presidhèn sasampunipun Pak Harto?” ujaré Pak Hardjito.

“Jaman sakniki, sing digedhèkaké mung sami nglumpukké bandha. Bupati, walikota, gubernur lan sapanunggalané niku, sedaya mung mikir awake dhéwé-dhéwé. Mboten sami purun mikir pripun supados rakyaté niku tentrem, gampang anggoné pados sandang, pangan lan papan.”

Aku trima meneng, ngrungokaké rerasané ‘wong ndalan’ kaya Pak Hardjito, sing mesthiné kulina ndhèrèkaké tamu utawa penumpang, kang warna-warna sangkan parané, drajad lan pangkaté. Mesthiné, wong kaya Pak Hardjito krungu akèh babagan Bibit Waluyo, Hadi Prabowo lan Ganjar Pranowo, yaiku pada calon gubernur sing saiki lagi padha kampanye, saperlu rebutan lungguhan ing kantor gubernuran.

Duit gambar Soeharto, Bapak Pembangunan (Gambar kaundhuh saka Internet)

Niyatku pancèn pingin weruh lan mangertèni, kaya ngapa swarané warga babagan para pinunjul kang nembé nyalon. Dak takoni babagan Bibit, jawabé nylekéthé. Jaréné, bisa waé menang manèh sanajan wong Sala ora pati rena, apa manèh tresna jalaran Pak Jokowi naté dikuya-kuya. Babagan Hadi Prabowo, bapak sopir taksi mau ngaku ora kenal priyayi iku sapa. Déné nalika aku takon Ganjar Pranowo, jawabé uga sepélé: “Pak Ganjar niku ketingal pinter, tapi dèrèng naté manggon ten Sala ta, Mas? Lha Jawa Tengah niku rak nggih béda kaliyan Jakarta utawi Indonesia.”

Cep, klakep! Lha piyé olèhku arep bisa mèlu-mèlu urun swara sanajan mung awujud wara-wara, yèn rakyat waé cara mbiji lan nitèni para calon gubernur wis jero kaya mangkono? “Paling sésuk niku sing menang golput malih kok, Mas,” ujaré Pak Hardjito.

Aku mung bisa manggut-manggut. Bibit Waluyo, sanajan kodo, yèn ngendikan clebang-clebung kaya dudu karepé dhéwé, nanging tumrapé wong ndésa lan racaké wong cilik, luwih kaanggep prasaja, apa anané. Wondéné Hadi Prabowo, yèn aku kok isih melang-melang. Yèn nitik jabatan lan blanjané, saumpama olèh-olèhané Rp 100 yuta sesasiné, mosok dhuwit lan bandhané cukup kanggo nyithak spanduk, baliho, poster lan sapanunggalané? Lha dhuwité saka ngendi asalé?

Lha yèn Ganjar Pranowo, aku yakin dhèwèké ora sugih. Jaréné, klebu sithik saka wong-wong PDIP sing kondhang resik. Cilakané, wong sing dak anggep apik mung dijagokaké PDIP. Mligi déning partai pimpinané Mégawati. Saumpama Ganjar iku didadèkaké nggoné wong akèh, sing tegesé orang dikétok-kétokaké mung nggoné wong PDIP, mbokmenawa isih bisa mènèhi pengarep-arep bakal mimpin Jawa Tengah.

Nanging ya piyé manèh, yèn wong kaya aku utawa Pak Hardjito iku pancèn bisané mung ngarep-arep tetesané endhog blorok. Apa manèh golèk pemimpin sing bisa mbangun dalan anyar tur apik, lagi golèk pemimpin sing bisa njaga supaya dalan aspal ora krowak saben mangsa rendheng waé angèlé kaya nyekel welut ana sawah.

Wong-wong politik jaman saiki, sajaké ora kepikiran, apa manèh kéngguh supayané mbésuk yèn wis padha séda, isih akèh wong tilik, nyekar lan paring donga kaya déné Bung Karno, Pak Harto lan Gus Dur, sing paribasané saben dina ora naté kendhat wong sing nyelakaké teka lan tadhah donga. Kosok balèné, para politisi saiki luwih nggethu anggoné kulak bandha lumantar drajad lan panguwasa kanthi pétungan njlimet, supaya nalikané konangan anggoné ngrayah bandhané negara banjur karangkèt, isih ana turahan kanggo nyambung urip nalika wis uwal saka kunjara lan kecukup anggoné mbayar pokrol lan juru pengadil, kayata pulisi, hakim lan jeksa.

Yèn wis mangkono, dak kira ora gampang ngélingaké kenapa mbiyèn nganti ana sing arané KontraS, yaiku Komisi untuk Orang Hilang dan Korban Tindak Kekerasan. Kamangka KontraS, kanthi S gedhé utawa kandel, iku mratélakaké tandha pengéling-éling marang kejemé Soeharto nalika kuwasa. Kanthi nggunakaké dayané ABRI nalika semana, Soeharto nindhes  wong-wong sing ora sarujuk marang ‘kawicaksanané’ nganakaké samubarang kan sinebut pem-ba-ngu-nan!

Nggawé Wadhuk Kedhungamba, umpamané. Rakyat sing lemahé dijaluk kanggo gawé wadhuk diwènèhi ganti rugi sakupil, kira-kira mung cukup kanggo tuku rokok sawungkus saka meteran lemahé. Kamangka, jatah pitukoné lipet pirang-pirang puluh gedhéné. Sing ora sarujuk banjur dionèkaké mbeguguk ngutha waton, dicap PKI, banjur kaniyaya déning tentara. Kaya mangkono kejemé, mula nganti ana ‘monumen’ kang diwènèhi jeneng KontraS.

Para politisi PPP lan PDI (saiki dadi PDI Perjuangan) sing mbiyèn dikuya-kuya déning Soeharto, Golkar lan ABRI, saiki malah padha kemaruk, mbalèni patrapé Soeharto nalika jaman semana.

Cilakané manèh, akèh bocah jaman saiki sing ora menangi utawa ngalami rekasané dikuya-kuya lan ditindhes déning Soeharto, nanging amarga kebacut maju lan pinter, banjur gawé alesan werna-werna kanggo éndha saka kahanan sengsara jaman semana. Apa manèh, wong-wong iku olèh bukti, yèn politisi saiki kemaruk bandha, lan kendel nyolong kanthi terang-terangan, nanging tansah lamis  lan pinter gawé ukara béla rakyat nalika ngadhepi juruwarta utawa nembé mlebu tivi. Klop!

Piyé, isih pilih urip kaya jaman Soeharto apa pingin gawé tatanan urip sing luwih nentremaké ing tembé?

Yèn aku wis kapok. Aja nganti anak turunku mbésuk menangi urip katindhes bangsané dhéwé kaya nalika Soeharto nggunakaké kuwasa.