Sumèlèh

Jemuwah awan, pas dina pèngetan Kasektèn Pancasila, aku ndhèrèkaké pastur tetepungan marang Pak Joko Widodo. Ora suwé pepanggihané, nanging mentes wawan pangandikané priyayi kekalihé. Romo utawa pastur bungah, rumangsa ‘éntuk-éntukan’ utawa olèh roh kang nyemangati angkahé nganakaké penelitian babagan kepemimpinan ing jaman modhèren, jaman kang terus obah lan owah.

Siji tembung kang direnani pastur saka pangandikané Pak Jokowi, yaiku sumèlèh. Tembung sing katoné sepelé, nanging abot kanggoné sapa waé kang nglakoni. Yèn mung krenteg, apa manèh karep, wis akèh. Nanging nyèlèhaké akèh prekara urip lan panguripan (apa manèh sing abot) marang Gusti Kang Murbèng Dumadi, ora gampang.

Sapa pawongané kang urip ing jaman kaya mangkéné wani lan bisa nyingkur bandha donya, kekareman lan sapanunggalané, apa manèh duwé kuwasa kanggo nyembadani? Sapa wong sing isih gelem ajur-ajèr kecèh ana satengahé donya kang sarwa reged lan nggrisèni ing jaman kaya saiki?

Sumèleh genah béda kalawan sèlèh. Sumèleh iku sawjininé cara dhedhèpèl marang Gusti Pangèran, pasrah lan nyuwun palilahÉ sawisé tumindak lan tumandang kang uga diarani ikhtiar. Éwadéné sèlèh, tegesé ora liya angkat tangan utawa jembélit.

Nalika pastur ndangu Pak Jokowi, nganggo cara apa apa anggoné nata kutha lan warga Sala, Pak Jokowi mung mèsem. Mangkéné ngendikané, “Kula niku mung tumandang salumrahé tiyang sami bebrayan. Mboten kagungan resèp néka-néka, punapa malih nganak-anakaké. Punapa kémawon ingkang kula lampahi inggih mboten sanès inggih ingkang kedah dilampahi.”

***

Kondur Ngayogya bebarengan, pastur mau ngajak grenengan sinambi gegojègan. Wis langka, ngendikané, ing jaman saiki isih ana pawongan kang gelem ngabdi tulus tekan njero ati, nanging tetep bisa ngati-ati. Titis nyawang kahanan, lan ngerti kudu ana sisih ngendi anggoné kudu nepakaké dhiri pribadi.

Nemoni priyayi sing kersa ngrungokaké ngendikané liyan, apa manèh sing adeg-adegé penggedhé waé wis njalari mrenthulé rasa gumun. Racaké, padha seneng sesorah, pamèr lan umuk, yèn perlu, kepara wong liya ora usah melu-melu ngatonaké panemu.

Indonésia pancèn wis owah. Wong tumindak kang samesthiné pancèn dilakoni waé malah dianggep anomali. Nylenèh. Tuladha kaya-kaya wis ora ana ing donya. Sing kanggo pathokan mung para priyagung sing kerep mlebu tivi, sing saben salaman marang sapa waé mung cukup ngathungaké tangané, kanthi polatan anyep, ora ana grapyak lan semanaké babar pisan. Malah kepara akèh pawongan kang ora duwé risi, ora rumangsa grisènen naliko tangané diambung wong kang luwih tuwa umuré, nanging luwih cendhèk pangkaté.

Wong apik kang tumindak bener lan pener, racaké ora seneng pamèr apa sing wis ditindakaké, jalaran uripé ora butuh pangalembana. Kosok balèné, wong kang sejatiné durung tumindak apa-apa, paling suthik didumuk kesalahané lan serik nalika olèh kritik.

Kabecikan dudu prekara kang pantes kanggo dodolan. Nanging, sapa sing gelem ngilo nganggo githoké dhéwé?

Mung pawongan kang bisa urip semèlèh sing gelem tumindak tanpa pamrih pangalembana, apa manèh bandha donya lan empul mulyané duwé kuwasa.

 

2 thoughts on “Sumèlèh

  1. DV

    Seneng bianget aku karo tulisan iki.
    Dudu amerga ana sosok pastor lho. neng amerga jawabane Pak Jokowi sing iki:

    “Kula niku mung tumandang salumrahé tiyang sami bebrayan. Mboten kagungan resèp néka-néka, punapa malih nganak-anakaké. Punapa kémawon ingkang kula lampahi inggih mboten sanès inggih ingkang kedah dilampahi.”

    Cara enggres-e, Quote of the Day! 🙂

    matur nuwun…
    /blt/

Leave a Reply